PRAXIS : De Filosofische Praktijk : Lotus

Lotus

Voor de Egyptenaren was de geur van de blauwe Lotus goddelijk. Voor de Hindoe wordt deze bloem in de duisternis geboren en bloeit ze open in het volle licht van de spirituele vervulling. Het water waarin ze groeit staat voor de oorspronkelijke modder, de ongedifferentieerde, chaotische staat van zijn. Zo is de lotus een beeld van de realiteit van de wereld. De lotus als wereldei.

In het Boeddhisme staat de lotus voor je eigen Boeddha-natuur. Het juweel in de lotus is het "Dharma" van de Verlichte. In Japan is deze bloem het beeld van een ethisch besef onaangetast door de maatschappij en het kwaad. Een zuiverheid die vaak de eenzaamheid van woestijn of kloostercel vraagt.

Als symbool wijst deze bloem op een ontluikende wijsheid temidden van troebel en stilstaand water. Wedergeboorte en regeneratie is haar kracht.

In de context van de Filosofische Praktijk, ingeschreven in de Westerse traditie sinds Thales & Pythagoras, belichaamt dit symbool uit het Midden-Oosten, Oosten en Verre Oosten, het besef dat filosofie zich niet beperkt tot het Westers denken, maar de mensheid toebehoort.

Naast de moderne rationaliteit komen het ante-rationeel denken (bijvoorbeeld in de Oud-Egyptische traditie) en de intuïtieve prehensie (van creatieve denkers, kunstenaars en mystici) in de praktische filosofie ook aan bod. Deze inzichten werken echter mee op de achtergrond van een voornamelijk cognitief proces van samen kwesties doordenken.

Voor de filosoof is de lotushouding een terugkeer naar de beginnershouding en het open concept.